Het begrotingsbeleid van het ministerie van Financiën werd onlangs gekwalificeerd als ‘middeleeuws boekhouden’. Een verdere overgang naar een ander boekhoudstelsel leidt echter niet automatisch tot beter economisch beleid of extra investeringsruimte. Dat blijft toch echt een kwestie van politieke keuzes.
Van Veggel et al. pleiten terecht voor meer aandacht van economen voor de Nederlandse beleidsreactie op de stijging van de zeespiegel. Maar de kennis start niet op nul: er zijn de laatste jaren al de nodige economische analyses verricht.
Het Nederlandse stikstofbeleid lijkt na jaren van impasse een nieuwe richting in te slaan. De voorgestelde aanpak van doelsturing biedt boeren meer ruimte om zelf te bepalen hoe zij emissies terugbrengen, maar de uitwerking ervan roept belangrijke vragen op. Met name de koppeling van doelen voor fosfaat, ammoniak en broeikasgassen aan één instrument kan de beoogde ruimte voor maatwerk juist beperken.
Het is zeer ongemakkelijk dat oliebedrijven flinke winsten behalen door de hoge benzineprijzen, maar er valt merkwaardig genoeg weinig aan te doen. Remedies, zoals een overwinstbelasting of prijsregulering, hebben echter meer nadelen dan voordelen.
Het eigen risico is al jaren een politiek en economisch twistpunt. Het vorige kabinet wilde het halveren, terwijl het huidige kabinet het juist wil verhogen. In de politieke discussie wordt het eigen risico vaak gezien als een instrument voor herverdeling en financiering
De Nederlandse overheid wil de productiviteit verhogen en heeft de Productiviteitsraad opgericht. Deze raad kijkt naar slimmer werken, technologische innovatie en kunstmatige intelligentie. Maar een belangrijke bron van productiviteitswinst ligt al binnen handbereik: zorgen dat mensen na ziekte of operatie sneller en duurzaam weer aan het werk gaan.
Hittestress staat hoog op de beleidsagenda, terwijl een van de beste en meest toegankelijke oplossingen ervoor onnodig in het verdomhoekje wordt geplaatst. Airco’s kunnen tegen relatief lage kosten enorme verlichting bieden. Het is tijd om onze houding tegenover airco’s bij te stellen en ze een verdiende plek te geven in de strijd tegen hitte.
De Nederlandse overheid heeft zich ten doel gesteld het aandeel biologische landbouw uit te breiden. De overheid moet het coördinatieprobleem in de sector helpen oplossen, zodat marktpartijen niet op elkaar blijven wachten, maar gezamenlijk investeren in biologische landbouw.
De reactie van BlackRock Nederland op recente kritiek laat zien hoe ’s werelds grootste vermogensbeheerder zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid steeds verder uitkleedt. Ook de Nederlandse tak behandelt klanten nu alsof zij losstaan van de samenleving waarin zij leven.
Monique Donders betoogt dat het stewardshipbeleid van BlackRock “breed verankerd” is in zijn rol als belegger en dat de focus daarin ligt op de financiële waardecreatie op de lange termijn. Daarbij wijst ze echter vooral naar de procedures. Wat BlackRock concreet doet, heeft weinig met de lange termijn te maken.
Alvorens de maatwerkafspraken in september 2026 afgerond worden, zouden de effecten van de directe sluiting van de kooksgasfabrieken grondig onderzocht moeten worden door een onafhankelijke onderzoeksgroep.
De economische realiteit verandert fundamenteel met de komst van kunstmatige intelligentie. We bewegen van een kenniseconomie naar een intelligentie-economie, waarin kunstmatige intelligentie (AI) als nieuwe, zelfstandige productiefactor fungeert. Dat betekent ook dat het belastingstelsel moet veranderen.
De relevante vraag is niet of we Pols vanwege zijn overstap van Milieudefensie naar Tata moeten bewonderen of dat boosheid past. Het echte probleem is dat er verwarring kan ontstaan over de problematiek rond Tata die Pols zelf eerder aankaartte, met als risico dat de publieke druk op het bedrijf afneemt. De problemen rond Tata zijn echter onverminderd groot.
Sinds de blokkade van de Straat van Hormuz wordt er gevreesd voor energietekorten. Bij een goed werkende markt komt de leveringszekerheid echter niet in het geding. Wel kunnen verschillen in koopkracht van huishoudens en landen tot een verdeling leiden die maatschappelijk als ongewenst wordt gezien.
