Meest gelezen

1 reactie

Zowel Jan-Pieter de Vries hierboven als ik in een reactie in NRC Handelsblad van 15 juli jongstleden wijzen op de risico's van een structureel hoger begrotingstekort. De mogelijkheden van een anticyclisch begrotingsbeleid worden hierdoor ernstig beperkt.
Bovenop: als de redenering van Coen Teulings zou kloppen en de door de staat te betalen rentevoet langdurig onder de nominale groeivoet van het BBP zou liggen, moeten we naar een begrotingstekort en een staatsschuld van maximaal nul procent van het BBP. Immers, de hoge staatsschuld in de plannen van Coen Teulings beletten komende generaties de mogelijkheid om de staatsschuld zélf versneld op te laten lopen. Dit nadeel - te disconteren tegen een negatieve reële rente - is groter dan de voordelen van een nu versneld laten stijgen van de staatsschuld.
Coen Teulings vindt voorts dat de staatsschuld in Europa te laag is. Hierboven is al duidelijk gemaakt dat dit niet het geval is. Een echte macro-economische analyse bevestigt dat nog eens. Als er geen sprake is van crowding out (bijvoorbeeld beleggers die investeren in staatsschuld in plaats van in fysieke investeringen) en dus op zijn best een rondpompen van geld, worden er investeringen van beleggers teruggetrokken uit het buitenland en/of gaat ook het buitenland meer leningen aan Europa verstrekken. De buitenlandse vraag naar Euro's neemt dan toe, met als gevolg een stijging van de waarde van de Euro. Een verslechtering van de concurrentiepositie dus, met lagere exporten en hogere importen en een stijging van de werkloosheid als gevolg. Het is niet ondenkbaar dat het negatieve effect hiervan groter is dan het effect van de toegenomen overheidsbestedingen.
Ergo, een staatsschuld die lager is dan - zeg - 20% van het BBP is - op macro-economische gronden - te prefereren boven een hogere schuld. In de internationale economische literatuur wordt gesproken over een 'optimale' staatsschuld van zo'n 80 à 100 procent. Het wordt tijd daar eens een serieuze discussie over te voeren.
Alleen al in Nederland kunnen er serieuze financieel stabiele buffers worden opgebouwd zonder veel financiële bemoeienis van de staat. Bijvoorbeeld via de eigendom van huurwoningen en de verstrekking van hypotheekleningen. Als de kunstmatige schaarste aan bouwgrond voor woningen wordt opgelost, ontstaat er eindelijk ruimte om wat te doen aan het woningtekort.

Peter Janssen, Leidschendam

P.G.J. Janssen

Reactie niet ok? Meld misbruik bij de redactie.

Om te kunnen reageren moet u ingelogd zijn.

Inloggen