Meest gelezen

1 reactie

Beheersen economen hier nog iets van de materialistische dialectiek, of is dat compleet afgeschreven? Kunnen we even nadenken over bezit en arbeid?

"Gezonde bomen produceren veel zuurstof. Als we veel zuurstof in het systeem pompen worden de bomen weer gezond!" Dat is wat het te veel bestuderen van monetaire aggregaten met je doet.

Monetaire economen hebben gevonden dat er een (losse) relatie is tussen de diverse monetaire aggregaten, en inflatie. Die relatie leek ijzersterk, maar kijk je naar de andere kant van een balans (tegenover krediet staat altijd bezit, of een investering), kun je je afvragen of monetaire economen nooit veel verder zijn gekomen dan een soort van fenomenologische uitleg van een symptoom in plaats van een oorzaak. Meer investeringen, meer bezit, meer inflatie; daarbij moet je enkel een beetje oppassen dat je de economische groei niet in overdrive gooide - dus een 2% inflatie doel.

Het is dus altijd al de vraag geweest of Quantitative Easing überhaupt iets kan doen. Niet alleen baseert het zich op een waarschijnlijk deels foutieve fenomenologische theorie (helemaal afschrijven doe ik het nou ook weer niet), het werkt ook nog eens op de verkeerde kant van de balans. Voor inflatie wil je dat de hoeveelheid bezit en de tegoeden van de burgers toenemen. En dat laatste zit op de passiva kant van een balans van een bank, terwijl QE op de activa kant werkt, dus je komt niet veel verder dan veronderstelde indirecte vermogenseffecten. Maar waar is de toename aan de hoeveelheid bezit in een economie? Dat je een monetair aggregaat laat toenemen is waarschijnlijk volstrekt irrelevant. Breed geld? Wichelroede term.

De auteurs Boonstra et al. lijken wel iets van Marx gelezen te hebben, alhoewel ik hun balansen niet direct leesbaar vind. Hun voorstel voor het monetair financieren van infrastructurele projecten klinkt mij iets aantrekkelijker; met 'gratis' geld laat je de hoeveelheid bezit in een economie toenemen ten opzichte van de hoeveelheid geld, en dat zal inderdaad wel een inflatoir effect hebben. Of het direct storten van geld bij de consument hetzelfde effect uiteindelijk heeft? Mogelijk gaat het gewoon verloren in fluctuaties van waardepapieren of stroomt het direct je economie uit.

Econoom Van der Hout lijkt gemist te hebben wat monetaire financiering is. Voor monetaire financiering heb je maar een ding nodig: De verplichting van de centrale bank om tot het einde der tijden altijd staatsschuld op te kopen. Daarmee is het aanmaken van staatsschuld altijd direct equivalent aan het doen van een storting op de rekening van een overheid, en naar rente effecten hoef je niet meer te kijken. Begin je er eenmaal aan, dan kom je er ook nooit meer vanaf, anders is het geen monetaire financiering meer. Of QE monetaire financiering is, zal de toekomst dus uit moeten wijzen.

Of monetaire financiering via een bank of een huishouden verloopt lijkt mij volstrekt irrelevant; zolang de centrale bank maar verplicht staatsschuld koopt en dat op de rekening van een overheid terecht komt is elke vorm gelijk aan elkaar. Daarmee bestaat 'gratis' geld, maar iets zal moeten toegeven. De prijs die je betaalt, is hoog: het vertrouwen in een munt kan hierdoor instorten, en je komt er nooit meer vanaf.

Wil je coute que coute inflatie en lijkt monetaire financiering aantrekkelijk? Doe dan niet zo moeilijk: Maak staatsschuld, laat het door de centrale bank opkopen, en koop met dat gratis geld goud. Probleem opgelost. Maar hoe lang je dat internationaal gezien vol kunt houden?

Chinezen kopen wel goud, maar die kennen de materialistische dialectiek nog. En Amerikanen zijn naar verluidt allang weer afgestapt van monetair beleid naar aanleiding van monetaire aggregaten. Ik krab me dus maar regelmatig achter de oren naar aanleiding van wat ik hier allemaal lees.

Dhr. Devillers

Reactie niet ok? Meld misbruik bij de redactie.

Om te kunnen reageren moet u ingelogd zijn.

Inloggen