Afgelopen september heeft minister Hermans een intentieverklaring met Tata Steel getekend. Daarin is een maximale subsidie van twee miljard euro toegezegd om de staalproductie te verduurzamen. In deze intentieverklaring doet de overheid daarnaast een zestal toezeggingen die jaarlijks aanzienlijke meerkosten met zich meebrengen.
Het universitaire economieonderwijs in Nederland staat volop ter discussie. Opvallend genoeg blijven de verwachtingen en eisen van werkgevers daarbij onderbelicht, terwijl arbeidsmarktvoorbereiding een belangrijk onderdeel is van de vorming van studenten. In hoeverre bereiden economieopleidingen studenten voldoende voor op de arbeidsmarkt?
Door de energietransitie zal de schaarste aan duurzame energie toenemen. Om te voorkomen dat de verduurzaming van bedrijven stokt en economische kansen blijven liggen, zal de overheid keuzes moeten maken over de verdeling van de energie.
In 2050 zal het aantal mensen met dementie verdubbelen tot meer dan 610.000 personen. De zorgtaak voor mensen met dementie komt veel vaker bij vrouwen dan bij mannen terecht: ze zijn vaker mantelzorger en/of zorgprofessional. Die verdeling is met de verwachte zorgtoename onhoudbaar.
Op de Nederlandse energiemarkt neemt de instabiliteit op de balansmarkt – het segment waarin op het allerlaatste moment het evenwicht tussen vraag en aanbod van elektriciteit wordt hersteld – toe. Dit leidt soms tot duurdere stroom en vormt een mogelijk systeemrisico. Wat is de oorzaak, en wat kan eraan worden gedaan?
Om de grote uitdagingen in Nederland op klimaat, wonen, zorg en internationale afhankelijkheid aan te gaan moet de overheid aan de bak. Marktinvesteringen alleen zijn niet genoeg. Hoe doe je dat op een verstandige manier?
Nederland kampt met een historische arbeidskrapte. De beschikbare macro-economische instrumenten zijn echter vooral gericht op het stimuleren van de arbeidsvraag, terwijl er juist behoefte is aan demping. Hoe zouden instrumenten die de vraag temperen eruit kunnen zien?
Het kabinet-Schoof heeft voorgesteld de Nederlandse CO2-heffing te handhaven. De aanhoudende kritiek daarop slaat de plank mis en heeft weinig oog heeft voor de bredere beleidscontext waarin deze heffing een rol heeft.
Door de bezuinigingen van diverse grote donoren nemen de middelen voor ontwikkelingshulp wereldwijd af. Het is zaak om de resterende middelen efficiënter te besteden. Dat kan door meer multilateraal samen te werken.
Door herbestemming van grond voor nieuwbouw stijgt de waarde vaak fors. Een planbatenheffing roomt een deel van deze waardestijging af. Maar hoe groot is de budgettaire grondslag van zo’n heffing?
Er zijn verschillende nationale en internationale onderzoeken die iets zeggen over de onderwijskwaliteit in Nederland. Wat is het samenhangende beeld dat deze onderzoeken ons vertellen?
Mondiaal wordt er bezuinigd op ontwikkelingssamenwerking,
en Nederland is hierop geen uitzondering. Dit ondermijnt de gehele mondiale hulparchitectuur, met desastreuze gevolgen voor miljoenen mensen. Maar biedt deze crisis ook een kans?
