De woonoppervlakte per inwoner is relatief groot in Nederland. In combinatie met een hoge bevolkingsdichtheid kan dit het beeld opwerpen dat wonen een groot beslag legt op de beschikbare grond. Het daadwerkelijke perceel grond waarop een Nederlander gemiddeld woont is echter kleiner dan in de meeste andere EU-lidstaten.
De figuur toont dat Nederlanders tot de kleinste grondeigenaren van Europa behoren, wat aansluit bij de dichtbevolkte aard van het land. Nederlanders wonen dus allerminst inefficiënt op de beschikbare grond; integendeel. Nederland weet veel woonruimte te creëren op weinig woongrond.
De combinatie veel woonoppervlakte op weinig grond ontstaat door de specifieke karakteristieken van de Nederlandse woningvoorraad. Een groot aandeel rijtjeshuizen, een hoge graad van urbanisatie en relatief kleine tuinen zorgen voor een efficiënt grondgebruik. Tegelijkertijd wordt er binnen de beschikbare kavel maximaal gebouwd: meerdere verdiepingen en optimaal gebruik van de kavelgrenzen.
Dat we efficiënt wonen op de beschikbare grond lijkt op het eerste gezicht moeilijk te rijmen met het aanhoudende woningtekort. Dat er ondanks dat relatief efficiënte gebruik van woongrond toch een woningtekort is, lijkt vooral een verdelingsprobleem: kennelijk zijn de huizen die op de grond staan relatief groot voor de huishoudens die erin wonen, waardoor andere huishoudens moeilijk aan een geschikte woning kunnen komen.
Auteurs
Categorieën