
Tussen 2021 en 2023 daalde het aandeel mensen in armoede, terwijl de mediane armoede-intensiteit juist groter werd. Dat wekt de suggestie dat het armoedeprobleem onder de groep die in armoede bleef groter is geworden. Dat is echter niet het geval. Om dat te illustreren, volgen we de huishoudens door de tijd heen.
De figuur maakt drie dingen duidelijk. In de eerste plaats dat meer dan driekwart (76 procent) van de huishoudens die in 2021 arm waren, in 2023 uit de armoede is. Dat illustreert dat armoede voor een groot deel van de huishoudens niet structureel is.
In de tweede plaats toont de figuur dat van de groep die in 2023 nog steeds in armoede leeft (24 procent van het totaal), ongeveer een kwart armer is geworden, terwijl driekwart minder arm is geworden of ongeveer even arm is gebleven. Dat illustreert dat veel huishoudens die in armoede blijven, wel in staat zijn om hun inkomenspositie te verbeteren, bijvoorbeeld door meer te gaan werken of als gevolg van overheidsbeleid (zoals de verhogingen van de huurtoeslag en het kindgebonden budget in de afgelopen jaren).
In de derde plaats toont de figuur dat inkomensbron ook invloed heeft op de kans om armer te worden: voor een huishouden met bijstand in armoede was de kans om armer te worden in de periode 2021–2023 ongeveer vier procent, terwijl de kans hierop voor huishoudens met inkomen uit loondienst of inkomen als zelfstandige respectievelijk ongeveer zeven en veertien procent was. Dat kan een indicatie zijn dat huishoudens met bijstand beter worden bereikt door overheidsregelingen dan huishoudens met inkomen uit werk, maar kan bijvoorbeeld ook te maken hebben met een verschil in de inkomensvariabiliteit tussen deze groepen.
Wat de verklaring voor de toegenomen mediane armoede intensiteit over deze periode wel is, vraagt verdere analyse.
Auteurs
Categorieën