In de nieuwe Tweede Kamer zit een econoom die niet op de economenkieslijst van ESB stond: Stephan Neijenhuis. Hij leek op basis van de peilingen op een onverkiesbare plek te staan, maar veroverde met dank aan de snelle opmars van D66 toch een zetel. Een interview.
Had je zelf verwacht dat je in de Kamer zou komen?
“Ik had natuurlijk goede hoop, maar de kans was klein toen ik me in de zomer van vorig jaar kandidaat stelde. We stonden in de peilingen een stuk lager dan mijn plek op de lijst. Maar ik hield er natuurlijk wel rekening mee, zeker toen we begonnen te merken dat het positieve verhaal van de campagne aansloeg.
Je hebt economie gestudeerd en de BoFEB gedaan. Hoe helpt deze achtergrond je?
“Het helpt om de dossiers beter te begrijpen. Tijdens de BoFEB heb ik veel geleerd over de overheidsfinanciën. En oplossingen voor mensen beginnen vaak met geld: hoe zorg je dat er genoeg middelen zijn om te helpen? Het is dan belangrijk de begroting te kunnen lezen, zodat je weet waar er ruimte is om een oplossing toch over de streep te trekken.
En de economenbril helpt ook om aandacht te houden voor het versterken van de economie op de lange termijn. Die blik ontbreekt in Den Haag toch nog vaak. Er gaat veel geld naar consumptie, zoals noodzakelijke uitkeringen, maar het is ook belangrijk om als overheid te investeren.”
Wat bracht je naar de Kamer?
“Ik werkte al zes jaar in verschillende functies als fractiemedewerker in de Tweede Kamer. Daarnaast zat ik al twaalf jaar in de politiek als gemeenteraadslid in Ede. Ik was dus gewend om ook politiek op de voorgrond te bedrijven en verantwoordelijkheid te nemen. Ik vond dat mooi om te doen, maar merkte dat veel dingen in Nederland vastliepen, en daar ergerde ik me aan. In de Kamer kan ik daar meer aan doen.”
Je hebt de portefeuille arbeidsmarkt, pensioen, koopkracht en arbeidsmigratie. Wat moet er anders op deze thema’s?
“Bij ieder thema is het net anders, maar de grote lijn is dat we nu aan de slag moeten: het land heeft keuzes nodig om vooruit te komen. Als we niets doen, gaat het de verkeerde kant op. Bij de AOW zie je bijvoorbeeld dat de uitgaven in vijf jaar tijd met zeventien miljard euro stijgen, een fors bedrag. Dat moeten we beheersbaar houden.
Ook bij arbeidsmigratie zeggen we al jaren dat de huidige aanpak niet goed is. Er wonen te veel mensen in te kleine woningen, maar er wordt nauwelijks ingegrepen. Tegelijkertijd groeit Nederland economisch vooral in laagproductieve sectoren die afhankelijk zijn van arbeidsmigratie. Juist daarom zouden we moeten investeren in arbeidsbesparende technologieën. Die investeringen blijven nu achter, omdat arbeidsmigratie relatief goedkoop is.
Ook bij de arbeidsongeschiktheid zie je de boel vastlopen: de uitvoering door UWV loopt vast en de wachtlijsten voor sociaal-medische keuringen zijn echt onmenselijk. Er moeten dus keuzes worden gemaakt om dit weer verantwoord te organiseren en Nederland toekomstbestendig te maken.
Er liggen genoeg rapporten die oplossingen schetsen, het is tijd voor keuzes. Ik wil daarbij verder gaan dan de waan van de dag door goed in de wetten en de dossiers te duiken. Zo hoop ik een verschil te maken voor de economie van de toekomst.”.
Heb je in die korte tijd al een verschil kunnen maken?
“Vorige maand hadden we een debat over de beleidswijziging waardoor ouders die gebruikmaken van een persoonsgebonden budget ook de werkgeverslasten van zorgverleners moeten betalen. We zagen dat sommigen hierdoor financieel echt in de knel komen. De twee amendementen die we indienden om de compensatie te verbeteren, zijn toen aangenomen. Met dit soort concrete oplossingen voor mensen wil ik graag het verschil maken.”
Auteur
Categorieën
