De fragmentatie van natuurgebieden vormt een serieuze bedreiging voor de biodiversiteit. Ansink en Van ’t Veer tonen aan dat bedreigde diersoorten in het Nederlandse rivierengebied beter beschermd worden door natuurgebieden uit te breiden dan door het aanleggen van complexe verbindingsstructuren. In hun regressieanalyse vergelijken de auteurs zes verbindingsmaatstaven. Daaruit blijkt dat de complexe verbindingen via heggen en boomrijen, waarop het huidige Nederlandse natuurbeleid sterk inzet, slechts beperkt bijdragen aan het behoud van biodiversiteit.
Auteur
Categorieën