Sinds 2021 is de reële wisselkoers van de renminbi versus de euro met 38 procent gedeprecieerd. Chinese industrieproducten zijn dus in vijf jaar tijd gemiddeld relatief 38 procent goedkoper geworden dan Europese industrieproducten.
Sinds 2021 zijn de Europese producentenprijzen gestegen door de coronapandemie en gestegen energieprijzen door de Oekraïnecrisis. In China zijn de producentenprijzen daarentegen gedaald omdat de deflatoire effecten van de vastgoedcrisis en achterblijvende binnenlandse consumptie per saldo groter waren dan het inflatoire effect van de coronacrisis. De exportpositie van China verbeterde daardoor.
Volgens de wet van internationale koopkrachtpariteiten zou de nominale wisselkoers van het handelsblok met de sterkere concurrentiepositie substantieel moeten appreciëren. Er is van 2021 tot en met 2025 echter geen sprake van een nominale appreciatie van de renminbi versus de euro, maar juist van een depreciatie van zes procent. Een waarschijnlijke verklaring hiervoor is dat de Chinese overheid de wisselkoers van de renminbi kunstmatig laag houdt. Aangezien de binnenlandse consumptie in China al jaren achterblijft, is export de kurk waarop de Chinese economie drijft.
In het verleden ontstond renminbi-onderwaardering via valutareservetransacties door de Chinese centrale bank. Het vermoeden is dat de Chinese staat valutareservetransacties momenteel deels uitbesteedt aan een complex netwerk van staatsgeleide banken. Hierdoor is alleen nog de onderwaardering van de renminbi aantoonbaar, het mechanisme niet.
De kunstmatig zwakke renminbi in combinatie met Chinese industriële overcapaciteit gaan ten koste van de Europese industrie. Zo is het Europese handelstekort ten opzichte van China verdubbeld van 180 miljard euro in 2020 tot 360 miljard in 2025 (figuur). Daardoor staan een toenemend aantal industriebanen in Europa op de tocht. Europa kan deze banen alleen redden als het niet alleen zijn eigen industrie versterkt, maar ook druk zet op China om zijn handelsoverschot af te bouwen.
Auteur
Categorieën