Een universeel basisinkomen kan leiden tot overinvesteringen in menselijk kapitaal en verminderd arbeidsaanbod. Dat concluderen Afa et al. met een levenscyclusmodel en labexperimenten die beslissingen over consumptie, investeringen in opleiding en arbeidsaanbod bestuderen. Door het toegenomen inkomen en de verminderde financiële beperkingen ontwikkelen individuen zich te lang en treden ze pas laat toe tot de arbeidsmarkt. En doordat vrije tijd relatief aantrekkelijker wordt, vermindert het arbeidsaanbod verder. Het basisinkomen verhoogt de toegenomen consumptie, maar leidt dus niet tot optimale intertemporele gedragsaanpassingen.
Afa, D., S. Füllbrunn, F. Bohn et al. (2026) Universal basic income: Consumption, human capital, and labor supply. SSRN Working Paper, 6483078.
Auteur
Categorieën
1 reactie
De eindconclusie luitd: "Het basisinkomen verhoogt de toegenomen consumptie, maar leidt dus niet tot optimale intertemporele gedragsaanpassingen."
Deze conclusie baseert zich op niet genoemde aannamen en is daarmee problematisch.
De volgende redenen laten zien dat een basisinkomen wel uit kan en zelfs uitermate wenselijk is.
Bij een basisinkomen met lagere uitkeringen, toeslagen en heffingskortingen kunnen we kiezen voor een gelijkblijvende consumptie.
Intertemporele noodzaak tot hoger arbeidsaanbod komt voort uit noodzakelijke groei die we over ons afroepen door een begrotingstekort.
Het is noodzakelijk te komen tot een begrotingsevenwicht en onze aandacht juist te verschuiven naar investeringen in menselijk kapitaal in plaats van consumptie om zo te komen tot een grotere brede welvaart en daarmee toename van het welzijn.